ในยุคที่คนทำงานรุ่นใหม่ต้องบริหารทั้งงานประจำและความฝัน หลายคนเริ่มมองหาโอกาสสร้างรายได้เสริมผ่านแพลตฟอร์มดิจิทัลอย่าง tgabet88 ควบคู่ไปกับการใช้ชีวิตในสิ่งที่รัก เพราะโลกใบนี้ไม่ได้เปิดพื้นที่เฉพาะให้มืออาชีพเต็มเวลาเท่านั้น เช่นเดียวกับเรื่องราวของทีมหญิงเล็ก ๆ ทีมหนึ่งในเคนต์ ชาแธม ทาวน์ วีเมนส์ ที่กำลังพิสูจน์ว่า “ความฝันหลังเลิกงาน” ก็สามารถพาไปไกลถึงเวทีระดับประเทศได้
จากสนามชุมชนสู่เกมชีวิตของ ชาแธม ทาวน์ วีเมนส์
เครื่องขายขนมของโรงเรียนตั้งตระหง่านอยู่ข้างสนามที่ Bauvill Stadium บาร์เล็ก ๆ หลังประตูคึกคัก และบนผนังด้านหนึ่งมีคำสี่คำที่ใครเดินผ่านก็ต้องหยุดอ่าน — “If I can dream…”
ไม่กี่เมตรจากสนามหญ้า ถ้วยเอฟเอ คัพหญิงถูกนำมาวางโชว์ชั่วคราวในห้องประชุม ก่อนที่กลุ่มผู้เล่นซึ่งเพิ่งเลิกงานจากบริษัท ออฟฟิศ และโรงพยาบาล จะเริ่มซ้อมในเวลา 20.30 น.
นี่คือภาพชีวิตจริงของ Chatham Town Women ทีมอันดับต่ำสุดในรอบห้าของฟุตบอลถ้วยหญิงฤดูกาลนี้ และเป็นหนึ่งในสองทีมจากลีกระดับล่างที่ยังหลงเหลืออยู่บนเส้นทางแห่งความฝัน พวกเธอกำลังเตรียมตัวสำหรับเกมที่สำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์สโมสร พบกับ Birmingham City Women ที่สนาม St Andrew’s Stadium ถ่ายทอดสดทั่วประเทศ เพื่อชิงตั๋วรอบก่อนรองชนะเลิศ
ความแตกต่างของสองทีมไม่ได้อยู่แค่แท็กติกในสนาม แต่คือวิถีชีวิตทั้งระบบ ฝั่ง Chatham ออกค่าใช้จ่ายในการแข่งขันให้ผู้เล่น แต่ไม่ได้จ่ายเงินเดือนฟุตบอล ในขณะที่คู่แข่งคือทีมอาชีพเต็มรูปแบบ
Keely Hodgkinson ทุบสถิติโลก 800 ม. ในร่ม วันเดียวกับวันเกิด
เส้นทางสู่รอบนี้ของ Chatham เริ่มตั้งแต่รอบคัดเลือกรอบสามในเดือนกันยายน พวกเธอชนะรวดห้านัด และถึงสองครั้งต้องตัดสินด้วยการดวลจุดโทษกับทีมจากดิวิชันสูงกว่าอย่าง AFC Wimbledon Women และ Exeter City Women
เงินรางวัลรวม 107,000 ปอนด์ ที่สโมสรได้รับจากการวิ่งในถ้วยครั้งนี้ คือเงินก้อนที่สามารถ “ประคองและสร้างเกมฟุตบอลหญิงของสโมสรไปได้อีกอย่างน้อยสองถึงสามปี” ตามคำประเมินของผู้จัดการทีมอย่าง Keith Boanas
สำหรับทีมชุมชนเล็ก ๆ ระหว่างเมือง Rochester และ Gillingham เงินก้อนนี้มีความหมายยิ่งกว่าตัวเลขในบัญชี
ประสบการณ์ ความทรงจำ และเงาของอดีตที่ยังยืนอยู่ข้างสนาม
Boanas ไม่ใช่คนแปลกหน้าในโลกฟุตบอลหญิง เขาเคยพาทีมหญิงของ Charlton Athletic Women เข้าชิงเอฟเอ คัพถึงสี่ครั้ง ระหว่างปี 2003-2007 ในยุคที่เงินรางวัลผู้ชนะทั้งรายการมีเพียง 5,000 ปอนด์
หนึ่งในค่ำคืนที่ถูกพูดถึงมากที่สุดคือรอบชิงชนะเลิศที่ประตูของ Eni Aluko วัยเพียง 18 ปี ส่งให้ชาร์ลตันเอาชนะ Everton Women 1-0 ในทีมชุดเดียวกับ Casey Stoney และ Karen Hills
ข้างกาย Boanas ในวันนั้น คือผู้ช่วยคนสำคัญอย่าง Matt Beard ชายที่เขาเรียกว่าเป็นเพื่อนแท้ และเป็นคนที่ยังคงอยู่ในความทรงจำของเขาตลอดเส้นทางฟุตบอลถ้วยฤดูกาลนี้
“บางครั้งตอนยืนอยู่ข้างสนาม ผมเผลอหันไปมองข้าง ๆ เหมือนรู้สึกว่าเขายังยืนอยู่ตรงนั้น” Boanas พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย ก่อนบอกว่า ถ้าทีมชนะในวันเสาร์ เขาจะเงยหน้าขึ้นแล้วพูดสั้น ๆ ว่า “ไชโย Beardy”
ความผูกพันและประสบการณ์ร่วมกันในอดีต คือเหตุผลที่ทำให้เขาได้รับความเชื่อใจจากนักเตะอย่างลึกซึ้ง หนึ่งในนั้นคือ Ellie Perkins อดีตแข้งเยาวชนทีมชาติอังกฤษ และเคยผ่านอะคาเดมีของ Arsenal Women
วันนี้เธอทำงานเป็นตัวแทนอสังหาริมทรัพย์ และซ้อมฟุตบอลหลังเลิกงานเหมือนเพื่อนร่วมทีมคนอื่น ๆ
“เรารู้ว่าพวกเขาเร็วกว่า แข็งแรงกว่า และพร้อมกว่า เพราะเขามีสิ่งอำนวยความสะดวกแบบมืออาชีพ” Perkins พูดถึงเบอร์มิงแฮม “ของเราคือทำงาน 9 โมงถึง 5 โมง กลับบ้านเปลี่ยนเสื้อ กินข้าวเร็ว ๆ แล้วขับรถมาซ้อม เราต้องชดเชยด้วยเรื่องจิตใจและรายละเอียดของเกม”
ฮีโร่หลายหน้าในทีมสมัครเล่น และความหมายของคำว่า ‘รักในเกม’
ฟุตบอลถ้วยครั้งนี้สร้างวีรสตรีหลายคนให้กับสโมสร ตั้งแต่มิดฟิลด์อย่าง Elle Jeffkins ที่ยิงประตูไกลนอกกรอบได้ถึงสี่ลูก ไปจนถึงผู้รักษาประตูทีมชาติตรินิแดดและโตเบโกอย่าง Simone Eligon ที่เซฟจุดโทษในเกมสำคัญ
ในลีก พวกเธอกำลังขับเคี่ยวกับทีมชื่อดังอย่าง Fulham Women และ Norwich City Women บนหัวตาราง Women’s National League Division One South East โดยรั้งอันดับสี่ในเวลานี้
กัปตันร่วมของทีมอย่าง Grace Coombs ซึ่งทำงานด้านการจัดการโครงการของ National Health Service บอกว่า การเดินทางในฟุตบอลถ้วยครั้งนี้ทำให้ทีมแน่นแฟ้นกว่าที่เคย
“เราซ้อมสองคืนต่อสัปดาห์ เข้ายิมตามตารางชีวิตของแต่ละคน ทุกอย่างต้องจัดสรรเวลาเองทั้งหมด แต่เราทำ เพราะเรารักมันจริง ๆ”
สโมสรเล็กบนจอใหญ่ และพลังของชุมชนฟุตบอล
คาดว่าจะมีแฟนบอลราว 200 คนเดินทางไปเชียร์เกมสำคัญที่ถ่ายทอดสดผ่าน TNT Sports และ discovery+ แม้จำนวนอาจน้อยกว่านี้ หากไม่ติดว่าทีมชายมีโปรแกรมแข่งในวันเดียวกัน
ก่อนซ้อม ผู้เล่นรวมตัวกันถ่ายเซลฟี่กับถ้วยรางวัล ขณะที่เจ้าหน้าที่กำลังวางกรวยซ้อมในครึ่งสนาม และอีกฝั่งหนึ่ง ทีมชายของสโมสรกำลังฝึกอยู่พร้อมกัน ภาพเล็ก ๆ เหล่านี้สะท้อนความเป็น “สโมสรชุมชน” อย่างแท้จริง
เบื้องหลังทีมยังมีคนสำคัญอย่าง Pauline Cope-Boanas ภรรยาของ Boanas อดีตผู้รักษาประตูทีมชาติอังกฤษ ซึ่งปัจจุบันทำงานเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ และช่วยฝึกผู้รักษาประตูให้ทีมเมื่อมีเวลา
ขณะเดียวกัน Boanas วัย 66 ปี ยังทำงานอาสาสมัครอีกหลายบทบาท ตั้งแต่โครงการเยาวชนของ Millwall FC ไปจนถึงการฝึกสอนทีมระดับวิทยาลัย
“บางทีผมน่าจะเกษียณแล้ว” เขาพูดพร้อมหัวเราะ
แต่จากภาพในสนามเล็ก ๆ แห่งนี้ คำว่าเกษียณ ดูเหมือนจะยังมาไม่ถึงง่าย ๆ
FAQ
ชาแธม ทาวน์ วีเมนส์ แตกต่างจากทีมคู่แข่งอย่างไร
พวกเธอเป็นทีมกึ่งสมัครเล่น ผู้เล่นมีงานประจำและซ้อมหลังเลิกงาน แตกต่างจากทีมอาชีพเต็มรูปแบบอย่างเบอร์มิงแฮม ซิตี้
เงินรางวัลจากเอฟเอ คัพหญิงสำคัญแค่ไหนกับสโมสรเล็ก
เงินกว่าแสนปอนด์สามารถช่วยพัฒนาโครงสร้างทีม ฟุตบอลเยาวชน และระบบสนับสนุนของสโมสรได้อีกหลายปี
อะไรคือหัวใจความสำเร็จของ Chatham ในถ้วยนี้
คือวัฒนธรรมทีม ความเชื่อใจในผู้จัดการ และพลังของชุมชนที่ช่วยกันประคองสโมสร
สรุปท้ายเรื่อง
เส้นทางเอฟเอ คัพหญิงของ Chatham Town Women ไม่ได้เป็นเพียงเรื่องของแท็กติกหรือฟอร์มการเล่น หากคือภาพแทนของคนทำงานรุ่นใหม่ที่เลือกไม่ละทิ้งความฝัน แม้จะต้องใช้ชีวิตอยู่ระหว่างออฟฟิศ ห้องประชุม โรงพยาบาล และสนามฟุตบอลในคืนวันธรรมดา
ในโลกที่อาชีพเริ่มหลากหลาย รายได้ไม่ได้มาจากช่องทางเดียว และผู้คนกำลังมองหาความหมายของการใช้ชีวิตควบคู่ไปกับการทำงาน เรื่องราวของทีมเล็กจากเคนต์ทีมนี้ จึงไม่ใช่แค่ข่าวกีฬา แต่คือบทพิสูจน์ว่า ความฝันหลังเลิกงาน…ยังสามารถพาไปยืนบนเวทีใหญ่ได้จริง
ใส่ความเห็น